De geschiedenis van het Gents Go Genootschap

In den beginne was Shibumi

Het ontstaan van de go-club in Gent, voert terug naar de spionageroman "Shibumi" van ene Trevanian (pseudoniem voor Roger Whitaker). Hoofdfiguur Nicolai Hel voert daarin een eenzame strijd tegen de "Mother Company", een conglomeraat van geldbaronnen die de wereldorde bepalen, en het vuile werk laten opknappen door nietige overheidsdiensten als de CIA. Wij zullen de korte inhoud van deze roman niet verder uit de doeken doen, maar van belang voor dit artikel is dat de jonge Nicolai Hel zich onder de hoede van een Japanse generaal heeft bekwaamd in go. Sindsdien vormt go het kader waarin hij zijn acties als edelmoedige huurmoordenaar plaatst, en ook de roman zelf is opgebouwd volgens fuseki, chuban en yose. Het boek, en de passages over go in het bijzonder, fascineerden een lezer in hoge mate, en hij zocht een tegenstander om de ware aard van dit spel te achterhalen.

Al snel kwamen Stefan Verstraeten, de lezer, en Dieter Verhofstadt, de argeloze vriend, tot de slotsom dat zij hun go slechts naar een aanvaardbaar peil konden brengen indien ze zich ook konden meten met andere, en liefst betere, spelers. Stefan contacteerde de Belgische Go Federatie, die op haar beurt haar leden aanschreef die in de buurt van Gent woonden.

In december 1994 kwamen Frank Segers en Luc Bongaerts, twee Leuvense gezanten van de federatie, initiatiefnemers Stefan en Dieter, en de Gentse go-spelers Karel Tavernier, Wim Bonte en Omer Mogensen (lees meer over Omer) samen in café de Rotonde, aan de Kortrijksesteenweg 1 in Gent. Die plaats was uitgekozen omdat daar al een Shogi-club actief was, dat is, met enige oneerbiedigheid, Japans schaak. De jonge go-club zou van hun aanwezigheid profiteren, hun materiaalkast en in het begin ook hun klokken mogen gebruiken, en de wederzijdse interesse werd als een stimulerende factor gezien voor de groei van beide verenigingen. Frank en Luc lichtten de steun van de federatie toe, die bestond uit het uitlenen van borden en een sporadische komst van sterke spelers om de beginners aan te moedigen. De naam Gents Go Genootschap moeten wij toeschrijven aan de dichterlijk geïnspireerde Karel. Stichtend voorzitter doch allerminst stichtend voorbeeld werd Stefan Verstraeten.

In januari 1995 ging de club van start, met een opkomst van telkens een viertal mensen. Na verloop van tijd haakten de Shogi-spelers af - de wisselwerking bleek niet zo vruchtbaar als gehoopt - en toen Stefan ook nog op stage vertrok voor zijn werk, bevond Dieter zich geheel alleen in de club, die een stille dood leek te sterven.

Toen kwam, als de engel Gabriel door God gezonden, Bert Van Dixhoorn de Rotonde binnen. Deze Nederlandse 6 kyu zou de leermeester van menige go-genoot worden en heeft ongetwijfeld voor de definitieve impuls gezorgd die de club nodig had om tot haar volle wasdom te komen. Mettertijd kwamen andere spelers, beginners en oudgedienden, de club versterken. We noemen Alex Meyers, Henri Meiresonne, Stefaan Huysentruyt, Mario Huys en Philippe Juliam.

Buffalo, Buffalo GGG! - Jumelage met Kanazawa

In 1996 behaalde het Gents Go Genootschap een grote triomf. De jonge club maakte zich meester van het nationaal interclubkampioenschap, met de kernploeg Karel, Alex, Mario, Dieter en Stefan. De leden gooiden ook hoge ogen in diverse toernooien en de jongere spelers stoomden vrolijk op naar de betere kyu-regionen.

Een legendarische gebeurtenis in datzelfde jaar was de komst van een Japanse delegatie uit de Gentse zusterstad Kanazawa. Een reizend handelaar in keramiek, Yasuda 5-Dan, had enige voorbereidselen getroffen en Stefan, Mario en Dieter ontmoetten hem in zijn hotel in Gent. Later zouden we de onvermijdelijke foto's van dit evenement kunnen bewonderen in een Japanse regionale krant, "featuring" een peinzende Mario, gebogen over een ongetwijfeld lachwekkende stelling. In september, toen de club wat had te kampen met tijdgebrek bij de organiserende leden, kwam de delegatie aan, met een Japans sprekende Belgische Egyptoloog als gids. Wie beschrijft onze ontzetting toen bleek dat Kunihisa Honda, een professionele 9-Dan, gekend go-auteur en één van de beste vijftig spelers ter wereld, in het gezelschap aanwezig was. Je kan dit vergelijken met Roberto Baggio die onaangekondigd zijn opwachting maakt op het mosselsouper van de plaatselijke caféploeg. In zeven haasten nog gebeld naar het Europees Go Centrum in Amstelveen, of er misschien een sterke Europeaan kon worden afgevaardigd, maar tevergeefs. Toen de Egyptoloog ons zaterdag in de steek liet, en van de Japanners niet één een woordje Engels bleek te spreken, was de ontreddering totaal. Met veel gebaren en goede wil zetten wij de stadstocht voort, waarbij menige kennis van de Gentse begeleiders de wenkbrauwen fronste bij het voorbijtrekken van de vreemde karavaan.

's Namiddags hadden we een confrontatie voorzien tussen enkele sterkere Belgische spelers en de onklopbare Japanners. Onder andere Alain Wettach en Frank Segers waren zo vriendelijk om zich bij de onmachtige en onderbemande Gentenaars te voegen. Als bij toverslag verscheen daar een nicht van één van onze gasten, die al jarenlang in België woonde, en die vloeiend frans sprak. Zij dribbelde van bord naar bord, gaf uitleg, vertaalde en lachte aldoor. Kunihisa Honda speelde op één been (dàt maakt indruk) Alain van het bord waarop bij aanvang drie handicap-stenen hadden gelegen, en ook de rest van onze gasten maakte vrolijk brandhout van hun Belgische speelkameraden. 's Avonds volgde nog een afsluitend eetmaal in de Vier Tafels, waar we versterking kregen van drie inderhaast opgetrommelde studenten Japanologie. Ook hier blijven de toespraak van restauranthouder Christophe, het niet bestand zijn van onze Oosterse vrienden tegen enkele glazen wijn, en de rookkringen blazende Japanse dames, op aanstichten van sigarenstrooier Philippe, in het geheugen gegrift.

Een eigen toernooi - Yasuda voor de klas

In 1997 draaide de club stabiel op een tiental leden, met als belangrijkste versterking Dirk Mallezie, later voorzitter van de club. Stefan en Dieter hielden een schuchtere poging tot promotie aan de Gentse Universiteit en elk jaar gaf de club ook present op de spelbeurs in Eeklo, zodat een constant verloop kon worden verzekerd.

In 1998 kwam Sam De Haeck erbij, als voorbode van een lange rij studenten. Mario tekende in 1998 voor de eerste Gentse vertegenwoordiger in de finale van het Belgisch kampioenschap, doorgaans gemonopoliseerd door Brusselse spelers. Bovendien versloeg hij twee spelers uit de nationale top-5, om uiteindelijk achtste te eindigen.

In 1999 vond de eerste editie plaats van het Gentse Go Toernooi, gewonnen door Arend Van Oosten. De opkomst bedroeg 17 personen, wat gezien de door initiatiefnemers Stefan en Dirk bewust niet gevoerde promotie, zeker niet slecht kan worden genoemd. Het toernooi leverde het GGG tevens haar eerste vrouwelijke lid op, Carla Wauben. Stefan leverde een schitterende prestatie door de Gentse aanwezigheid in de finale van het BK voort te zetten, na een sterk bezette voorronde. In die finale eindigde hij verdienstelijk negende, na heel wat toppers het vuur aan de schenen te hebben gelegd.

Wij mogen niet voorbijgaan aan het bezoek van Yasuda Sensei 9-Pro aan twee klassen in Brugge en Melle, waar de kinderen van respectievelijk Stefaan Huysentruyt en Dirk Mallezie school liepen. Met de Belgische nummer één Jan Bogaerts als verrassende vertaler en volleerd pedagoog aan zijn zijde, leidde Yasuda Sensei de kinderen spelenderwijs (mèt liedje!) in in de wondere wereld van go.

Opkomst en verval van het keizerrijk Rotonde

In het academiejaar 1999-2000 kreeg de club een stevige stroomstoot door toedoen van kersvers lid Frederik Fransoo. Diens affiches en mond-aan-mond-reclame op de Universiteit Gent bleken niet zonder effect en heel wat studenten hebben toen de rangen versterkt.

Jan Bogaerts won in februari 2000 de tweede editie van het Gents Go Toernooi, waarin ook de Gentenaars niet onaardig presteerden. In 2001 zocht het toernooi een andere locatie op, met name de Sint-Bavoschool aan de Reep. Ditmaal werd Jan Ramon eindwinnaar. In dat jaar ging het ledenaantal gestaag de hoogte in om in 2002 een toppunt te bereiken met 19 leden en een gemiddelde opkomst van 12 spelers. 2001 is ook het jaar waarin het GGG online ging en alom lof oogstte voor haar webstek.

In februari 2002 won Kei Shinada het toernooi dat voor de tweede maal werd gehouden in Sint-Bavo. In maart verdedigden Dieter en Stefan de Gentse kleuren in de finale van het Belgisch kampioenschap. Stefan eindigt negende op tien deelnemers. Dieter eindigde vijfde en plaatst zich daarmee meteen voor de finale van 2003. De belangrijkste gebeurtenis voor de club was echter de verhuis naar de Club Havana. Antoinette liet de Rotonde namelijk over aan nieuwe eigenaars, die het café helemaal vernieuwden en in april heropenden.

Club op drift

In 2003 en 2004 kende de club twee magere jaren. Stichter Stefan legde zich toe op het marathonlopen. Medestichter Dieter vertegenwoordigde Gent nog in het de Belgische kampioenschappen van 2003 (3de) en 2004 (7de) maar zei wat later het actieve go vaarwel om zich volop te wijden aan zijn muziekgroep. Mettertijd verdwenen alle oudgedienden, op Bart Vandeputte en Dirk Mallezie na, met bijzondere aandacht voor de vruchtbare oversteek van Mario Huys naar Japan. De website werd niet langer bijgehouden, het toernooi werd niet voortgezet, de deelname aan interclub werd in 2005 onderbroken en de club verhuisde nog maar eens, nu naar het Chess Café aan de Ottergemsesteenweg. Begin 2005 deed zich daar de wederopstanding voor. Waar ze vandaan kwamen, weet niemand, maar plots zat de club weer vol met nieuwe spelers en de oudjes kwamen nieuwsgierig kijken. Tot in zo'n late uurtjes dat de club opnieuw moest verhuizen, omdat men bij Chess liever zelf besliste wanneer ze sloten. Het jazzcafé van Opatuur werd, op voorspraak van Frederik Carbon, de nieuwe place to be.

Koreanen op bezoek

In 2005 kreeg de club het bezoek van een verliefd stel Koreanen (Kim Se-Young 7-dan en Kim Hanwul 6-dan), dat tussen het zoenen door met wisselende handicap brandhout maakte van de Gentse go-genoten. Een mailing-list zag het licht en de website werd gereactiveerd.

Het tijdperk Opatuur

In september 2005 verhuisde de club dus naar opatuur. Nog meer oud-leden vervoegden de rangen, namelijk Pascale Maes en Kris Van Hulle. In oktober trok de club in groten getale naar het toernooi van Brussel, waar het uiteindelijk op een onderonsje uitdraaide. Ward Blondé en Kris Van Hulle vielen in de prijzen met elk 4 overwinningen. In november plaatste Dieter zich voor de finale van het Belgisch Kampioenschap, maar besloot dan later wegens tijdgebrek toch niet deel te nemen.

In 2006 werd besloten om terug deel te nemen aan de interclub. Maar de golf van vernieuwing en enthousiasme die in het Chess Café was ingezet, deinde langzaam uit en de club raakte een beetje in het slop. Er waaiden nog wel een paar nieuwe leden binnen, Bram Tant en Maxime Darge. Maar de oudjes verdwenen al gauw terug van het toneel, uiteindelijk zelfs ook Dirk Mallezie.

In maart mochten we heel kortstondig een Chinese professional in ons midden verwelkomen, nl juffrouw Du Yufeng.

In de zomer startte Alex een initiatief om go bekend te maken bij het grote publiek: Hij trok met een paar spelers de Gentse markten en pleinen op om daar ten midden van het volk te spelen.

In september trokken Bram, Kenny en Kristof naar het eerste jeugd/studentenkampioenschap. Omdat alle sterke spelers in de jeugdcategorie zaten, werd Kristof na winst tegen Kenny de eerste Belgische Studentenkampioen. Een kwalificatie voor het Europees kampioenschap ontglipte hem echter, daar die sterke jeugdspelers het jaar erna allemaal 18 werden. Dit leverde Bram echter een ticketje op voor het Europees Jeugdkampioenschap.

In oktober trokken weer zeven gogenoten naar Brussel. Frederik scoorde zaterdag drie uit drie, maar kon de zondag spijtig genoeg niet gaan. Kenny won vier partijen en viel zo als enige in de prijzen.

In november trok Kristof naar Antwerpen voor de voorrondes en maakte daar furore door te winnen van Chi-Yiu Wong 2D en Huang Yong Sen 3D. En zodoende plaatste hij zich dan ook voor de finales.

Begin 2007 besloot Dieter zich volledig op muziek te storten, Bart volgde z'n hart wat hem in Polen deed belanden, Frederik verkoos KGS en ook Kristof liet opatuur links liggen. In maart was die laatste wel van de partij op het Belgisch Kampioenschap, waar hij zesde werd. Dat vond ie naar eigen zeggen heel goed, want zo mocht hij net wel terug meedoen met de voorrondes. Bram ging diezelfde maand als nationaal afgevaardigde naar het Europees Jeugd Kampioenschap in Zandvoord. Hij schreef er later een verslag over (link).

Tijdens de zomer trok Alex terug onverstoorbaar de markten en pleinen op om go in de kijker te zetten. Na het Europees Congres in Villach leek Kristof er weer zin in te hebben en kwam af en toe terug langs. Net op tijd om de opkomst van een nieuwe generatie te aanschouwen: Dries Decuypere en vriendin Jo Gabriels, Dennis Vercammen, Tim Paermentier en Ivan Cloostermans.

Begin september werd besloten om de clubavond te verleggen naar de woensdag. Op het studentenkampioenschap verdedigde Kristof met behoorlijk wat geluk zijn titel en deze keer was de kwalificatie voor het Europees kampioenschap wel binnen. Bram begon ook aan het studentenleven, maar in plaats van meer zagen we hem juist minder.

De voorrondes voor het Belgisch kampioenschap waren extra spannend. In de laatste ronde hadden zes spelers elk vier punten en er waren slechts drie finaleplaatsen meer. In deze zenuwslopende laatste ronde kwam Kristof terug uit tegen Chi-Yiu Wong en hield die zo voor het tweede jaar op rij uit de finale.